Nominalistyczna teoria pieniądza
Jest on powszechnie akceptowany jako środek wymiany, środek płatniczy, miernik wartości, instrument oszczędzania.
XVII w. -> narodziny nowej formy pieniądza -> banknotu (wówczas złoto już było przedmiotem fałszowania)
Bogaci martwili się o swoje złoto (w przeciwieństwie do biedoty) i musieli je gdzieś przechowywać, czyli przechowywali je u złotników.
Pieniądza przechowywane u złotnika, który wydawał certyfikat depozytowy (początkowo miały one charakter imienny), który zobowiązał złotnika do wydania określonej wartości (ilości złota). Te certyfikaty zaczęły wypierać złoto. W pewnym momencie nadmiar złota był niekorzystny. Złotnicy najpierw wypożyczali złoto biednym, a później zaczęli im wypożyczać złoto cudze, które przechowywali, a później zaczęli emitować „lewe” certyfikaty depozytowe (bez pokrycia w złocie).
Pieniądz złoty upadł z powodu wojen i zaraz - wszyscy zaczęli realizować certyfikaty i wybierać złoto od złotników, jednak nie starczało do wszystkich - kto pierwszy ten lepszy, nie dla wszystkich co mieli certyfikaty złota starczyło.
Kiedy złotnicy zaczęli emitować lewe certyfikaty (o ich ilość) zwiększyła się ilość pieniądza. Zwiększyła się też ilość operacji wykonywanych przez złotników:
- operacje bierne - przyjmowanie depozytów
- operacje czynne/kredytowe - wydawanie „lewych” certyfikatów - od tego momentu złotnik stał się bankierem, a przedsiębiorstwo bankiem.
Ustanowiono, że w każdym państwie będzie 1 bank, który będzie miał możliwość emitowania banknotów. Cechą banknotu jest jego wymienialność na złoto.
0 comments
Leave a comment
You must be logged in to post a comment.